Tá a fhios ag gach duine go bhfuil ceangal láidir idir an chineál sin dáin agus Deisceart Uladh/Tuaisceart Laighean, ach is as Cúige Mumhan a thig an mhórchuid díobh a cumadh roimh 1700. Ach tháinig fás ina dhiaidh sin ar chumadh na ndánta seo i mBaile Átha Cliath agus in oirthear Chonnacht agus i nDeisceart Uladh/Tuaisceart Laighean. Tá ceann amháin sa chnuasach i nGaeilge na hAlban, ach bhí an file ina chónaí i gCúige Mumhan nuair a scríobh sé é.

Litríocht an lucht léinn atá sa fhilíocht seo, cosúil le soinéad an Bhéarla, agus is é an grá is ábhar do go leor acu. Ach is é an moladh an t-ábhar is coitianta ina measc, moladh ar ghaisceach nó ar shagart, ar fhile nó ar bhaile – sin bua na seanfhilíochta Gaeilge, gan amhras. Tá dánta ann faoin chreideamh, ar ndóigh, agus aortha; filíocht phearsanta, filíocht éatrom agus magadh, comhairle faoin ól agus faoi na mná, agus a lán lán eile.